KATËR KOHËT E NANËS
Kur Zoti foli për të parën herë,
gruaja u bë zanë, zana u bë heshtje, e heshtja: NANË.
Por Zoti foli përsëri.
Mbi dhé u ngrit Kështjella e Rozafatit.
Por nana s’e ktheu kokën mbrapa,
ia la gjirin djalit,
ia la kalasë lotin,
e shekujve…
një nanë të murosur në kujtesë.
Kur Zoti foli për të tretën herë nuk pati bubullima.
Veç një nanë që ia lidhi sytë të birit me një copë këmishe
dhe i tha:
Shko, biro, ik, se jeta nuk mbrohet me lot!
Atëherë malet u ngritën. Zanat pushuan këngën.
Të vdekurit u kthyen në pragje varresh.
E Zoti? Zoti foli për të katërtën herë!
Nana palosi duart. Perënditë shkuan.
Legjendat u tretën në mjegull.
Në faqen e gurit mbeti e gdhendur përjetë, fjala:
NANË.
Remzi H. Fetahaj
Gurra e Kocit, tetor 2026

