RAMUSH HARADINAJ ËSHTË PRESIDENTI I DUHUR PËR KOSOVËN
Shkruan: Gani Dreshaj
Në një periudhë kur Kosova përballet me sfida të rëndësishme politike,institucionale dhe ndërkombëtare, zgjedhja e Presidentit të Republikës nukduhet të shihet vetëm si rezultat i një marrëveshjeje mes partive politike.
Presidenti duhet të jetë figurë që mund të përfaqësojë shtetin mbi ndarjetpartiake, të ruajë orientimin euroatlantik të Kosovës dhe të ketë përvojën,autoritetin dhe marrëdhëniet e nevojshme për ta përfaqësuar vendin në njëprej periudhave më të rëndësishme të historisë së tij.
Në këtë kontekst, Ramush Haradinaj është një nga figurat që ka arsye tëforta politike dhe institucionale për t’u konsideruar si kandidat serioz për President të Kosovës.
Haradinaj nuk e ka ndërtuar profilin e tij politik vetëm në zyrat e institucioneve. Ai vjen nga një familje që ka paguar një çmim të jashtëzakonshëm gjatë luftës për çlirimin e Kosovës.
Sakrifica e familjes Haradinaj është pjesë e historisë së luftës së Kosovës dhe vetë Ramush Haradinaj ishte pjesë e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Më pas, ai kaloi nga periudha e luftës në ndërtimin e institucioneve të shtetit, duke shërbyer edhe si kryeministër i Republikës së Kosovës.
Kjo përvojë është e rëndësishme kur flitet për Presidentin e Kosovës, sepse presidenti nuk është vetëm një funksionar ceremonial. Ai është përfaqësues i shtetit dhe garantues i vazhdimësisë institucionale, ndërsa në politikën e jashtme dhe në marrëdhëniet me aleatët ka një rol të rëndësishëm përfaqësues
Gjatë qeverisjes së tij, Kosova ndërmori hapin vendimtar drejttransformimit të FSK-së në një forcë me mandat të mbrojtjes së territorit dhe sovranitetit të Republikës së Kosovës. Në dhjetor të vitit 2018, Kuvendi i Kosovës miratoi ligjet që i hapën rrugë këtij transformimi.
Haradinaj ishte kryeministër gjatë këtij procesi dhe e shtyu politikisht përpara këtë çështje, duke e konsideruar krijimin e ushtrisë një hap strategjik për shtetësinë dhe sigurinë e Kosovës. Edhe pse procesi u shoqërua me vërejtje dhe shqetësime nga partnerët ndërkombëtarë, veçanërisht nga NATO për mënyrën dhe kohën e transformimit, fakti mbetet se gjatë mandatit të Haradinajt u finalizua një prej proceseve më të rëndësishme të shtetndërtimit të Kosovës.
Një tjetër dimension i rëndësishëm është qasja e tij ndaj dialogut me Serbinë. Haradinaj ka qenë ndër politikanët që ka insistuar që dialogu të mos mbetet proces pa fund, por të përfundojë me një marrëveshje juridikisht obligative dhe me njohje reciproke.
Ai ka argumentuar vazhdimisht se normalizimi i marrëdhënieve nuk mund të nënkuptojë vetëm obligime për Kosovën, por duhet të sjellë një rezultat përfundimtar dhe të qartë për të dyja palët.
Kjo qasje merr rëndësi sidomos në një kohë kur procesi i normalizimit Kosovë-Serbi mbetet një prej çështjeve kryesore të politikës së jashtme të Kosovës. \Një president i ardhshëm do të ketë nevojë për përvojë politike njohje të drejtpërdrejtë të këtij procesi dhe aftësi për të komunikuar me faktorët ndërkombëtarë që e ndërmjetësojnë atë.
Haradinaj ka përvojë të drejtpërdrejtë në këtë drejtim. Gjatë mandatit të tij si kryeministër, ai u përball me presion të madh ndërkombëtar lidhur me dialogun dhe tarifën ndaj produkteve serbe. Edhe pse qëndrimet e tij kanë shkaktuar në momente të caktuara mospajtime me partnerët ndërkombëtarë, kjo tregon njëkohësisht se ai ka qenë i drejtpërdrejtë në negociatat dhe debatet më të rëndësishme që kanë përcaktuar politikën e Kosovës ndaj Serbisë.
Pikërisht këtu qëndron një prej avantazheve të tij: Haradinaj nuk do të hynte në Presidencë pa njohuri për procesin. Ai e njeh nga afër dialogun, aktorët ndërkombëtarë, pozicionet e Kosovës dhe Serbisë dhe mekanizmat politikë përmes të cilëve është zhvilluar ky proces.
Një president i Kosovës duhet të ketë gjithashtu marrëdhënie të besueshme me Shtetet e Bashkuara dhe Evropën. Orientimi euroatlantik është themeli i politikës së jashtme të Kosovës dhe çdo president duhet të jetë në gjendje të ruajë dhe forcojë këtë partneritet.
Haradinaj ka ndërtuar gjatë viteve marrëdhënie me partnerët amerikanë dhe evropianë dhe ka pasur komunikim të drejtpërdrejtë me nivele të larta të institucioneve euroatlantike. Përvoja e tij si kryeministër i ka dhënë mundësinë të përballet drejtpërdrejt me SHBA-në, NATO-n dhe BE-në në çështjet më të ndjeshme të sigurisë dhe politikës së jashtme të Kosovës.
Por ndoshta argumenti më i rëndësishëm për një kandidaturë të Haradinajt në Presidencë është potenciali i tij për të qenë figurë kompromisi.
Kosova ka kaluar dhe vazhdon të kalojë nëpër një periudhë të polarizimit të madh politik. Në një situatë të tillë, Presidenti nuk duhet të jetë domosdoshmërisht figura që i përket një partie të vetme, por figura që mund të marrë mbështetje përtej partisë së tij. Haradinaj ka qenë për vite pjesë e skenës politike të Kosovës dhe ka krijuar raporte me forca të ndryshme politike, duke përfshirë edhe subjektet e tjera opozitare.
Nëse një marrëveshje politike do ta vendoste atë si kandidat të përbashkët të opozitës dhe nëse do të siguronte mbështetje edhe nga deputetë jashtë AAK-së, kandidatura e tij do të merrte një kuptim tjetër. Ajo nuk do të ishte më thjesht kandidatura e një partie, por një kandidaturë kompromisi e ndërtuar mbi nevojën për stabilitet institucional.
Megjithatë, mbështetja e PDK-së apo LDK-së nuk duhet të paraqitet si fakt i kryer pa një marrëveshje apo deklarim zyrtar të tyre. Ajo që mund të thuhet është se profili i Haradinajt është i tillë që mund të jetë pjesë e një kompromisi më të gjerë politik, veçanërisht nëse partitë opozitare e shohin Presidencën si institucion që duhet të krijojë ekuilibër dhe jo si vazhdimësi të konfliktit partiak.
Këtë bindje nuk e kam krijuar vetëm duke e vëzhguar Ramush Haradinajn nga larg, por edhe nga përvoja ime personale. Gjatë jetës sime politike, vizitave të shumta brenda Kosovës dhe udhëtimeve e takimeve jashtë vendit, kam pasur mundësi ta shoh nga afër mënyrën se si ai sillet me njerëzit, me bashkëpunëtorët dhe me partnerët ndërkombëtarë.
Nga përvoja ime jetësore, mund të them se Ramush Haradinaj është njeri që nuk ia ngul thikën pas shpine askujt. Ai mund të ketë qëndrime të forta dhe mund të mos pajtohet politikisht me të tjerët, por dallimet i shpreh hapur dhe drejtpërdrejt. Nuk vepron pas shpine dhe nuk e përdor besimin e tjetrit për përfitime të momentit.
Një cilësi tjetër që e vlerësoj veçanërisht është mënyra se si ai e përfaqëson Kosovën jashtë vendit. Ramush Haradinaj nuk i nxjerr përplasjet partiake dhe mosmarrëveshjet e brendshme të Kosovës para partnerëve të huaj. Kur flet me përfaqësuesit e vendeve mike, në gjuhë të huaj dhe jashtë atdheut, ai nuk merret me sulme ndaj kundërshtarëve politikë dhe nuk i përdor partnerët ndërkombëtarë për të zgjidhur hesapet e brendshme.
Përpara partnerëve tanë, ai mbron interesin e Kosovës dhe ruan dinjitetin e shtetit. Dallimet politike i lë për debatet brenda vendit, aty ku edhe duhet të diskutohen. Kjo është sjellje shtetërore dhe dëshmi e pjekurisë politike.
Pikërisht për këto arsye unë i besoj Ramush Haradinajt. I besoj jo vetëm për atë që përfaqëson në historinë e Kosovës, por edhe për karakterin, besnikërinë dhe përgjegjësinë që kam parë tek ai gjatë viteve.
Në kohën kur vendit i nevojitet një president që bashkon, ruan miqësitë ndërkombëtare dhe nuk i përdor ato kundër kundërshtarëve të brendshëm, kjo cilësi ka një vlerë të jashtëzakonshme.
Në fund të fundit, pyetja që duhet t’i shtrohet Kosovës nuk është vetëm se cilës parti i takon Presidenca. Pyetja më e rëndësishme është se cila figurë mund ta përfaqësojë Republikën e Kosovës me dinjitet, ta ruajë aleancën strategjike me Shtetet e Bashkuara, ta forcojë marrëdhënien me Evropën dhe të jetë pjesë aktive e përmbylljes së procesit të normalizimit me Serbinë.
Ramush Haradinaj ka një përvojë që e lidh luftën për çlirimin e Kosovës me ndërtimin e institucioneve, sigurinë e shtetit, transformimin e FSK-së, dialogun me Serbinë dhe marrëdhëniet me partnerët ndërkombëtarë.
Ai është politikisht i angazhuar për Kosovën prej më shumë se 30 vjetësh. Gjatë kësaj kohe ka qenë luftëtar, kryeministër, negociator politik dhe një prej figurave kryesore të skenës politike të vendit.
Për këtë arsye, kandidatura e tij për President nuk duhet të trajtohet vetëm si një kërkesë partiake. Ajo mund të shihet si një opsion për një figurë me përvojë, autoritet politik dhe njohje të drejtpërdrejtë të çështjeve strategjike të Kosovës.
Në një kohë kur Kosovës i duhet më shumë se kurrë stabilitet, unitet politik dhe kredibilitet ndërkombëtar, një President që njeh nga afër historinë e shtetit, sfidat e sigurisë, dialogun me Serbinë dhe marrëdhëniet me SHBA-në dhe Evropën mund të jetë një faktor i rëndësishëm për fazën e ardhshme të shtetndërtimit.
Ramush Haradinaj është një kandidaturë që meriton të shqyrtohet jo vetëm nga një parti, por nga e gjithë skena politike e Kosovës.
Edhe një herë, Kosova ka nevojë për unitet, bashkim dhe një President si Ramush Haradinaj.
