Ismet Kryeziu në mbrojtje të Kushtrim Sadikut: Humanizmi nuk duhet të jetë selektiv

Ismet Kryeziu nga shoqëria civile i ka dalë në mbrojtje gazetarit Kushtrim Sadiku pas dokumentarit “Dhimbja që nuk harrohet”, duke kritikuar ashpër reagimet dhe sulmet publike që pasuan transmetimin e tij.

Kryeziu vlerëson se debati i krijuar nuk ka të bëjë me humanizmin universal, por me rreshtime ideologjike dhe fetare selektive, ku empatia përdoret si mjet presioni, linçimi dhe përjashtimi.

Sipas tij, viktimat nuk duhet të ndahen sipas identitetit të vrasësit apo bindjeve politike e fetare, ndërsa humanizmi i vërtetë duhet të jetë i pakushtëzuar.

Ai thekson se interesat kombëtare shqiptare lidhen me shtetin laik, integrimin euro-atlantik dhe stabilitetin, dhe jo me emocione apo rreshtime ideologjike që dëmtojnë kohezionin shoqëror.

Postimi i plotë:

Dhimbja që nuk harrohetPas reagimeve të shumta në emër të të ashtuquajturave vlera universale humane, kërcënimeve dhe shkrimeve që u prodhuan pas dokumentarit “Dhimbja që nuk harrohet”, filmi e ka bërë të qartë, atë që tashmë dihet : debati publik nuk po zhvillohet rreth humanizmit si parim, por rreth rreshtimit ideologjik që secili zgjedh të mbrojë. Dhe këtë porosi nuk besoj se filmi e ka pasur si qëllim; përkundrazi, po tentohet të vendoset artificialisht në këtë diskurs.

Shumë kritikë që sot po shkruajnë në emër të mbrojtjes së vlerave humane, në shumë raste mendimet e tyre i kanë shndërruar në gjuhë përjashtuese, presion moral, linçim virtual dhe kërcënime.Kjo ngre një pyetje thelbësore: a po flasim realisht për empati universale ndaj viktimës, apo për një humanizëm selektiv që aktivizohet vetëm kur i shërben një narrative të caktuar politike apo fetare?Vdekja e mbi 40.000 njerëzve në Iran vetëm gjatë muajit janar, shtypja sistematike e kurdëve apo krimet e kryera brenda botës myslimane rrallëherë ngjallin reagim masiv. Nuk shohim protesta, fjalime morale apo mobilizim emocional të krahasueshëm me atë për Gazën.

Solidariteti për Gazën, në shumë raste, duket qartë se nuk buron nga parimi universal i mbrojtjes së jetës civile, por nga fakti se vuajtja e atij populli përdoret për të kundërshtuar një palë tjetër — një religjion apo kamp politik tjetër, Izraelin. Sepse, edhe pse viktimat në Iran janë myslimanë, heshtja vazhdon, pasi ata që po i shkaktojnë viktimat në këtë rast janë po ashtu mysliman. Kjo tregon se problemi nuk janë viktimat në vetvete, por armiku që duhet identifikuar dhe demonizuar.

Në këtë klimë, disa të ashtuquajtura “mendje të ndritura” të rrjeteve sociale, të maskuara nën vlerat e humanizmit, i kanë mprehur tastierat për të gozhduar gazetarin Kushtrim B. Sadiku në emër të këtyre vlerave. Humanizmin po e shndërrojnë në armë, ndërsa empatinë po e përdorin si mjet presioni dhe përjashtimi. Megjithatë, disa prej tyre krijojnë përshtypjen se, më shumë sesa për vlera humane, fetare apo çfarëdo tjetër, janë të interesuar për vëmendje dhe prezencë në rrjete sociale.Humanizmi dhe empatia për viktimën nuk duhet të varen nga identiteti i vrasësit, nga bindjet e tij fetare apo politike, e as nga rrethanat në të cilat është vrarë viktima. Ndjenja njerëzore aktivizohet nga vetë fakti i vuajtjes, jo nga kampi ku bën pjesë agresori apo viktima. Çdo devijim nga ky parim e zbraz empatinë nga përmbajtja e saj morale.Viktima mbetet viktimë pavarësisht përkatësisë etnike, fetare apo ideologjike, dhe pa rëndësi nëse është vrarë nga një shtet, një regjim, një fe apo një ideologji.

Humanizmi i vërtetë nuk zgjedh anë; ai zgjedh njeriun. Çdo gjë tjetër është empati e kushtëzuar dhe, në thelb, hipokrizi morale.Në momentin kur fillojmë të pyesim se kush e vrau, pse e vrau dhe në emër të cilës ideologji, përpara se të ndiejmë dhembshuri për jetën e humbur, atëherë nuk po reagojmë si qenie njerëzore, por si pjesë e një fronti. Pikërisht aty empatia pushon së qeni vlerë morale dhe shndërrohet në mjet justifikimi politik apo fetar.Nëse empatia jonë vjen si produkt i rreshtimit politik apo religjioz dhe diskutimi zhvendoset në planin e orientimit politik e fetar, atëherë pyetja që duhet shtruar është thelbësore: cilat qëndrime dhe orientime sot i shërbejnë interesit kombëtar shqiptar dhe cilat i shërbejnë interesave fetare?

A e përjashtojnë këto dy interesa njëra-tjetrën dhe cila ka peshë reale për ne? Pas cilit interes po rreshtohemi sot?Interesi shqiptar, historikisht dhe praktikisht, është i lidhur me shtetin laik, sovranitetin, integrimin euro-atlantik dhe ruajtjen e kohezionit kombëtar përtej dallimeve fetare. Politikat që forcojnë pozicionin e Kosovës në NATO, afrimin me Bashkimin Evropian, bashkëpunimin strategjik me Shtetet e Bashkuara dhe stabilitetin rajonal janë politika në interes shqiptar. Këto nuk janë çështje sentimenti apo emocioni, por çështje sigurie, zhvillimi dhe mbijetese afatgjatë.