“Mu prenë gjunjët, polici më tha mos kalo”, Ema rrëfen momentin kur pa të vëllain binjak pa jetë në palestër
Ema Andrea ka bërë një rrëfim tepër emocional në podcastin e Grida Duma, ku foli për herë të parë kaq hapur mbi humbjen e vëllait të saj binjak, i cili ndërroi jetë papritur në palestër. Mes emocionesh të forta dhe kujtimesh prekëse, aktorja tregoi se ende nuk arrin ta pranojë plotësisht mungesën e tij dhe se vazhdon të jetojë me ndjesinë sikur ai do ta telefonojë sërish një ditë.
Ajo pranoi se pas largimit të vëllait ndihet e paplotë, sikur një pjesë e saj është shkëputur përgjithmonë. “Pres ende të më marrë në telefon… tani unë s’jam më e njëjta”, u shpreh aktorja, duke përshkruar boshllëkun e madh që i ka lënë kjo humbje.
Në rrëfimin e saj, Ema Andrea foli edhe për lidhjen e pazëvendësueshme që kishte me binjakun, duke thënë se vetëm ai arrinte ta kuptonte pa shumë fjalë dhe në çdo gjendje emocionale. Ajo tregoi se mes tyre kishte ekzistuar shpesh ideja se ai do të largohej para saj, por kurrë nuk e kishte menduar se kjo do të ndodhte kaq herët dhe në mënyrë kaq të papritur.
Një nga momentet më të dhimbshme të intervistës ishte kujtimi i telefonatës fatale dhe çasti kur mbërriti në palestër. Aktorja tregoi se në atë moment ndjeu sikur iu prenë këmbët, ndërsa një efektiv policie i kërkoi të mos afrohej më tej, duke i bërë të qartë se diçka e rëndë kishte ndodhur.
Ajo foli hapur edhe për gjendjen e rënduar psikologjike pas humbjes, duke pranuar se kishte kaluar mendime shumë të errëta dhe momente dëshpërimi ekstrem. Megjithatë, sipas saj, një nga arsyet që e ndaloi të dëmtonte veten ishte dëshira për të mos e kthyer ceremoninë mortore të vëllait në një tragjedi edhe më të madhe për familjen.
Në ato ditë të vështira, pranë saj ka qenë edhe Ori Nebiaj, të cilën aktorja e përmendi si një nga mbështetjet më të forta në periudhën më të errët të jetës së saj.
Në fund të bisedës, Ema Andrea ndau reflektime të thella mbi jetën, dhimbjen dhe marrëdhëniet njerëzore, duke thënë se humbja e ka transformuar përgjithmonë dhe se mungesa e vëllait mbetet një plagë që nuk shuhet kurrë, por me të cilën njeriu mëson të bashkëjetojë.
