07:21 / E Mërkurë, 27 Tetor 2021 / A K

Si japim dhe kërkojmë dashuri? Këtë e shpjegon mënyra si na kanë dashur fëmijë

Duam apo nuk duam, është në fëmijëri dhe adoleshencë që formohet ideja jonë për dashurinë.

Edhe nëse në fëmijëri jemi rritur në një mënyrë të ftohtë dhe të dhimbshme, kemi gjithmonë kohë për ta thyer këtë model afektiv. Të gjithë e kemi dëgjuar shprehjen “merr dashurinë që meriton”, shkruan lamenteemeravigliosa.it.

E vërteta është se mënyra sesi ne jemi dashur si fëmijë përcakton marrëdhëniet tona emocionale si të rritur në shumë raste. Pjesa më e madhe e marrëdhënieve tona dhe cilësia e tyre ndërmjetësohet nga lidhja e krijuar me prindërit, transmeton lajmi.net.

Kanë kaluar më shumë se pesëdhjetë vjet që kur psikologu Albert Ellis theksoi se kur dashuria prindërore pushon së qeni e pakushtëzuar, shfaqen probleme në zhvillimin emocional të fëmijës. Këto modele të hershme të vërtetimit, dashurisë ose pakënaqësisë ndërtojnë perceptimin e parë të marrëdhënieve ndërpersonale.

Duam apo nuk duam, është në fëmijëri dhe adoleshencë që formohet ideja jonë për dashurinë. Pasurimi i përvojave të mëparshme na jep siguri dhe besim. Një fëmijëri e përbërë nga mangësi dhe frikëra do të na bëjë të uritur (por edhe të frikësuar) për çdo formë dashurie. Studimet tregojnë se të kesh prindër të dashur, na lejon të zhvillojmë marrëdhënie më të forta dhe më të lumtura në moshë madhore.

Si ndikon në mënyrën sesi ne ishim të dashur si fëmijë?

T’i dhurosh fëmijës dashuri të shëndetshme është po aq e rëndësishme sa ta ushqesh, të kujdesesh për të dhe t’i japësh një shtëpi. Është gjithashtu e vërtetë se nuk ka asnjë manual për të qenë prindër të përsosur, por është thelbësore që fëmijët tanë të ndihen të dashur dhe që kjo dashuri të jetë e pakushtëzuar, në mënyrë që t’i bëjë ata të ndihen të shoqëruar dhe të sigurt në çdo rrethanë.

Se si na kanë dashur si fëmijë na përcakton, për mirë apo për keq. Një studim i kryer nga Universiteti i Harvardit tregon se dashuria prindërore ndikon në zhvillimin psikologjik të fëmijëve.

Nga ana tjetër, të qenit viktimë e abuzimit, neglizhencës dhe mungesës së dashurisë favorizon shfaqjen e problemeve të shëndetit mendor gjatë moshës madhore.

Çdo gjë që ndodh në fëmijëri ka pasoja në moshën madhore. Për shembull, të qenit tepër mbrojtës i bën fëmijët të ndjeshëm dhe të shqetësuar. Fëmijët që dhunohen fizikisht dhe psikologjikisht shpesh e kanë të vështirë t’i shfaqin ndjenjat.

Në mënyrë të ngjashme, episodet e dhunës të përjetuara në lëkurën e dikujt ose të vëzhguara brenda familjes ndikojnë në marrëdhëniet e ardhshme.

Ndikimi i stileve të lidhjes në moshën madhore

Një nga teoritë më të zakonshme se përse mënyra se si na kanë dashur si fëmijë përcakton jetën tonë të rritur është ajo e psikologëve Cindy Hazan dhe Phillip Shaver. Në fund të viteve 1980, ata parashtruan teorinë e tyre të dashurisë në një studim të bazuar në llojet e ndryshme të lidhjes të përcaktuara nga psikiatri dhe psikoanalisti John Bowlby. Këto janë:

I pasigurt-ambivalent | Njëri ose të dy prindërit tregojnë një qëndrim të paparashikueshëm ndaj fëmijës. Ndonjëherë janë të disponueshëm dhe të dashur, herë të tjera mund të jenë të ftohtë, agresivë ose të pavëmendshëm ndaj tij. Kjo i bën xhelozë, të frikësuar nga të qenit të braktisur, të pasigurt dhe madje kontradiktorë; ose njerëz të paqëndrueshëm, një ditë shumë të pranishëm, një tjetër shumë të largët.

Të pasigurt-shmangës | Një lloj tjetër lidhjeje problematike është ajo në të cilën kërkesat dhe nevojat e fëmijës neglizhohen. Fëmija përqeshet dhe konsiderohet i dobët kur shpreh nevojën për afërsi dhe dashuri. I zhvlerësohen emocionet, i cenohet personaliteti, dinjiteti dhe vetëvlerësimi. Është e qartë se si kjo lloj lidhjeje ndikon tek i rrituri: për të, dashuria bëhet kërcënim, dashuria lëndon dhe tradhton, ndaj është më mirë ta shmangni atë. Ai rrallë do të arrijë intimitet autentik me dikë.

I çorganizuar | Është lidhja më e dëmshme. Në këtë rast, prindërit janë të dhunshëm dhe shkaktojnë një traumë të vërtetë në mendjen e fëmijës. Efekti që kjo lidhje mund të ketë në një nivel relacional në të ardhmen është shumë kompleks dhe madje kontradiktor: shfaqet paqëndrueshmëria, mungesa e besimit, nevoja për lidhje të tepruar.

Sigurisht, kjo lidhje krijohet me prindër të aftë për të ofruar siguri në të gjitha fushat dhe karakterizohet nga mirëqenia e përgjithshme. Ata që rriten duke u ndjerë të dashur kanë më shumë gjasa të bëhen një i rritur i aftë për dashuri.

Mënyra se si na kanë dashur nuk është gjithmonë ajo që meritojmë

Mënyra se si na kanë dashur kur ishim fëmijë na ndikon në njëfarë mënyre, dhe është e vërtetë. Disa nga prindërit tanë përfitojnë nga rasti për të mësuar vlerën dhe ngrohtësinë e përqafimeve. Të tjerët edukojnë me britma dhe përforcim emocional. Ata u japin fëmijëve të tyre krahë për të fluturuar ose zinxhirë, duke i bërë të mendojnë se nuk e meritojnë të luftojnë për ëndrrat e tyre.

Fjalët e tyre zvarriten në mendjet tona, ndonjëherë edhe gjatë moshës madhore. E gjithë kjo trashëgimi psikologjike ka një ndikim në mënyrën se si ne e duam partnerin tonë.

Pra, a jemi ne të burgosur të edukimit dhe trajtimit të marrë në fëmijëri? Nuk duhet të jetë kështu. Ne kemi gjithmonë kohë për të thyer atë model dhe ato modele.

Të gjithë meritojnë një dashuri të plotë, pozitive dhe të shëndetshme. Sidoqoftë, nuk do të jemi në gjendje ta marrim atë nëse nuk e konsiderojmë veten të denjë për të. Dhe për ta arritur këtë, duhet të fillojmë duke qenë miqtë tanë më të mirë. Vetëvlerësimi dhe dashuria për veten do të jenë në gjendje të shërojnë shumë plagë të fëmijërisë.

Vetëm duke e dashur veten me të vërtetë, do të jemi në gjendje t’i duam të tjerët në një mënyrë të pjekur dhe të ndërtojmë marrëdhënie të lumtura dhe të qëndrueshme.